Review | Blackwood Crossing

blackwood

Ontwikkelaar: PaperSeven Studio

Uitgever: Vision Games Publishing LTD

Platformen: PS4, Xbox One, PC

Genre: Avontuur

Releasedatum: 4 april 2017

Adviesprijs: €15,99

Bloed is dikker dan water wordt vaak geciteerd en daarmee bedoelen ze dan dat familiebanden uniek en onverwoestbaar zijn. Iedereen die het genot heeft mogen ervaren om een broer of zus te hebben zal dit zeker beamen, maar zal je ook vertellen dat het niet altijd peis en vree is geweest. Het ene moment kan je niet zonder elkaar en twee seconden later wordt het bloed je van onder je nagels geplaagd, maar één feit blijft altijd overeind … er bestaat geen sterkere band dan die met je naaste familie.

Het is deze unieke band die indie-studio PaperSeven inspireerde om haar eerste game tot leven te wekken. Het verhaal speelt zich af tussen Scarlet en Finn, broer en zus,  die niets vermoedend een doodnormale treinrit lijken te maken. Je kruipt in de rol van de jonge roodharige Scarlet wanneer je wat versufd ontwaakt en op zoek gaat naar je jongere broer Finn die zinnens lijkt om een leuk spelletje ‘hide and seek’ met je te spelen. Weinig bijzonders hoor ik je denken, maar plots maakt verwarring zich meester over je gedachten … de personen in de trein lijken allemaal vreemde, bizarre maskers te dragen? Waarom die rare maskers, wie zijn die personen en waar is Finn naartoe? Plots zit je niet zomaar meer in de trein, je zit in een surrealistisch verhaal dat zich verbazend snel om je geest wentelt als een wurgslang rond zijn prooi. Je zit emotioneel gevangen en Blackwood Crossing zal je pas weer los laten wanneer de eindcredits je scherm kleuren.

BlackwoodCrossing_PC_Finn_Butterfly

De trein waarmee we ons reis starten lijkt plots zoveel meer te zijn en vormt het decor voor een verhaal dat probeert het begrip ‘verlies’ een plaats te geven. De fysieke grenzen van de trein zijn niet langer je kooi en tal van special effects zorgen ervoor dat je met hart en ziel in het verhaal gezogen wordt. Via een magische ladder in de trein kom je terecht in de boomhut van je broer Finn en jezelf waar de meeslepende muziek je uitnodigt om je volledig in het spel te smijten. Blackwood Crossing lijkt een gevoelig thema aan te snijden en doet dit door de ogen van een kind, man … deze game zet je plots aan het denken. Je emotionele radarwerk maakt plots overuren wanneer de ware toedracht van het verhaal langzaamaan begint te dagen.

maxresdefault

De game biedt je trouwens ook meer dan voldoende tijd om je emotioneel aan de karakters te hechten door het toch wel wat te trage tempo. Zo bezit Scarlet niet over een loopfunctie en zal je Blackwood Crossing dus volledig al wandelend beleven. Een bewuste keuze, maar één die met momenten toch wel tot enige frustratie kan leiden. Ook zijn de keuzes die je in het spel kan maken eigenlijk onbestaande, je bent onderdeel van een narratief hersenspinsel dat je weinig tot geen variatie voorschotelt.

Dat Blackwood Crossing geen main stream game is mag je ondertussen niet meer verbazen. Met een speelduur van iets meer dan 2 uur zou ik Blackwood Crossing eigenlijk liever als een belevenis omschrijven dan een videogame. Een belevenis die je aanzet tot denken en die er niet voor terug deinst om een gevoelig thema tot in je woonkamer te brengen.   

7
Stof tot nadenken

Good Things

  • Intrigerend emotioneel verhaal
  • Meeslepende muziek

Bad Things

  • Alle mooie verhaaltjes duren te kort
  • Narratief in het kwadraat