Review: Dragon Quest Heroes 2

Dragon

Ontwikkelaar: Omega Force

Uitgever: Square Enix

Platformen: PC, PS3, Vita, PS4, Switch

Genre: Actie, RPG

Releasedatum: 28 april 2017

Adviesprijs: €59,99

Twee jaar geleden maakten we kennis met Dragon Quest Heroes en een heel lange subtitel. Een fijne game met kleurrijke graphics die het midden hield tussen een RPG en een Dynasty Warriors-game. Dat was een geslaagde game die we heel veel plezier speelden, maar het werd wel repetitief. Wist deze game dat te doorbreken?

Het verhaal, dat meer neventakken en personage-ontwikkeling had in de eerste game, is in ieder geval al gesimplificeerd. Het komt er gewoon op neer dat de Zeven Koninkrijken vervloekt worden en allemaal de strijdbijl opnemen tegen mekaar. Van die Koninkrijken komen er personages samen die zullen moeten samenwerken om de oorlog te stoppen. Klinkt vrij simpel en dat is het ook. Het verhaal is dan ook min of meer de achilleshiel van de game. De gameplay zelf is geëvolueerd naar een open-wereld actie-RPG en meestal krijg je dan ook een verhaal dat romans kan vullen. Helaas is dat nu niet het geval.

Dragon3

Is de gameplay er dan op vooruit gegaan? Wel, Omega Force probeert de gameplay structuur wat om te gooien. Waar we in de vorige game nog helemaal de Dynasty Warrior-stijl aangingen, krijgen we nu een soort van open-wereld waarin missies uiteindelijk afgebakend worden in ‘battle zones’. Op zich is dat een beslissing die we begrijpen. Op die manier leunt het weer iets dichter tegen de Dragon Quest-ervaring aan, maar aan de andere kant is er geen meerwaarde aan deze open-wereld wanneer we het hebben over nevenmissies of interessante activiteiten.

Dan dreigt de game wel eens repetitief te worden. Het is namelijk grinden om het RPG-aspect van de game volop te benutten. Personages stijgen in level en wanneer je van klassen wisselt zal je apart voor deze klassen moeten levelen. Vervelend om te grinden en het moedigt niet aan om meerdere stijlen te proberen. Je gaat het grinden en constant vechten in de open wereld dan wel misschien snel beu worden. Al kan je natuurlijk een soort van fast travel punten unlocken (Invitation Stones) waardoor je grote stukken van de map kan overslaan. En de combat op zich? Die is niet erg veranderd. Het is nog steeds de strijd aangaan met horden en horden vijanden.

dragon2

De ontwikkelaar probeert dus een degelijke mix te vinden van het Musou-genre – de technische term voor Dynasty Warrior-achtige games – en het actie-RPG genre. Daar is niets mis mee, want de combat op zich is leuk en ziet er cool uit. Een hoog tempo, zoals we gewend zijn, en visueel ook bevredigende combo’s die in alle vormen en kleuren komen. En over vormen en kleuren gesproken: de game ziet er ‘on point’ uit. Qua grafische stijl is er niet heel veel veranderd. Nog altijd zeer kleurrijk en cartoonesk en je zal zelfs sommige vijanden herkennen, maar ook de open-wereld is mooi om naar te kijken. Ook technisch lijkt het visueel aspect beter in mekaar te zitten, met minder bugs en scherpere textures als resultaat.

Twee jaar na The World Tree’s Woe and the Blight Below krijgen we alweer een Dragon Quest Heroes-game met een moeilijke naam die we nog niet meegedeeld hadden ( Twin Kings and the Prophecy’s End), maar een echte verbetering is het zeker niet. De ontwikkelaar wil meer de actie-RPG toer op en hoewel het een degelijke game oplevert is het geheel te repetitief en het verhaal te matig.

© Game4Me.be

7

Good Things

  • Kleurrijke visuals
  • Combat aan hoog tempo
  • Levelen

Bad Things

  • Matig verhaal
  • Repetitief