Review: Prey

prey

Ontwikkelaar: Arkane Studios

Uitgever:  Bethesda Softworks

Platformen: PC, PS4, Xbox One

Genre: Actie

Releasedatum: 5 mei 2017

Adviesprijs: €64,99

Elf jaar. Zolang wachten we al op een opvolger voor de game Prey van ontwikkelaar Human Head Studios. Vandaag is hij er ook. De rechten wisselden van handen en Arkane Studios, van de Dishonored-games, nam de ontwikkeling in handen. Wat we krijgen is een game met dezelfde naam, maar een heel andere gameplay en weinig of geen raakpunten in het verhaal. Maar was het dat wachten waard?

We staan rustig op in de huid van Morgan Yu – vrouw of man, dat kies je zelf – en zien uit het raam een zonnige dag die onze thuisstad mooi belicht. Na een belletje wordt het duidelijk dat we verwacht worden voor onze eerste werkdag in de fabriek en een mooie helikoptervlucht en enkele onderzoekjes later gaat alles scheef, en worden we wakker in een andere realiteit: die van een ruimtestation en gesimuleerde omgevingen. Dat klinkt als een prima verhaal en het wordt ook uitstekend gebracht. Het verhaal – Talos 1 is een onderzoeksstation naar de buitenaardse levensvorm Typhon – zit erg goed in mekaar en is dé steunpilaar van de game. De gameplay is ook heel goed – waarover we dadelijk uitwijden -, maar de structuur van het verhaal en hoe het verteld wordt is geweldig.

prey4

Talos is immers een semi-open wereld. Semi, omdat je heel wat keycards en codes moet verzamelen om voorlopig afgesloten gebieden te openen, maar je kan vrij reizen tussen alle gebieden die beschikbaar zijn. In al die verschillende compartimenten van het schitterend ontworpen ruimtestation – de diversiteit in omgevingen is impressionant – leren we meer over ons verhaal en dat van de andere ruimtestationbewoners, die nagenoeg allemaal overleden zijn. Hetzij via audiofragmenten, mails of de manier waarop het verhaal zich ontwikkeld door de gameplay.

Je kan dus stellen dat we onder de indruk zijn en dan mochten we nog ondervinden dat het uitstekende verhaal en zijn structuur ondersteunt wordt door geweldige gameplay. Prey wil heel veel dingen tegelijk zijn. Een shooter, een horrorgame, een survivalgame, BioShock, Metroidvania, Deus Ex… Je merkt heel veel invloeden en verschillende gameplay-elementen. Dan schuilt het gevaar erin dat de ontwikkelaar té ambitieus is en een onoverzichtelijke ‘mess’ gaat creëren. Dat weet Arkane Studios vakkundig te vermijden.

prey2

Hoe? Door elk stukje van de gameplay uitgebreid te maken, maar niets onmogelijk te maken. Enerzijds heb je het actiegedeelte. De buitenaardse levensvorm, Typhon, kan in enorm veel vormen komen. Van de irritante grondkruipers, tot lastige Phantoms en elektrische, vlammende versies daarvan. Er zijn heel veel varianten en elk heeft zijn eigen zwaktes en sterktes. Daarvoor hebben we ook een leuk arsenaal aan wapens en gadgets ter beschikking, maar ook psychische krachten. Elk onderdeel heeft zijn eigen nut tegen een andere vijand en dat is wat Prey zo divers en cool om te spelen maakt. 

Daarnaast is er ook iets dat erg doet denken aan Deus Ex. De Neuromods. Modificaties die je kan aanbrengen aan je kracht, gezondheid, hackingscapaciteiten, maar ook waarmee je psychische krachten kan aanleren. Het coole hieraan is, is dat je Neuromods zelf kan fabriceren in een machine. Daarvoor moet je materialen zoeken en recycleren in een recyclagemachine. Dat klinkt erg omslachtig, maar in de praktijk is het vrij goed uitgewerkt. Door het schitterend level design ga je ook met plezier rondstruinen in de vele gedeeltes van Talos 1, op zoek naar materialen om Neuromods, Medi Kits, ammo en meer te maken. 

prey3

De gameplay zit dus heel erg snor, maar waarom is het zo leuk rondstruinen in en buiten Talos 1? Wel, vooral omdat het niet alleen een actiegame is, maar ook een bepaalde horrorvibe heeft. De onderkruipers, de mimics, veranderen zich in voorwerpen en kunnen je op elk moment bespringen. Dat én het feit dat de verschillende types Typhons – tot een Poltergeist toe – de spanning bij het betreden van elke ruimte opdrijven. De kracht van de game is dus de sfeer en het feit dat elke ruimte items, gevaren en geheimen herbergt. Er zijn geen saaie opvullingen, zelfs wanneer je jezelf via een luchtsluis naar buiten, zwevend in de ruimte begeeft, kan het gevaar van alle kanten komen én zijn er dingen om te ontdekken.

Ook het geweldige level design en de mooie graphics hebben daar mee te maken, maar daar hadden we het al over. Prey doet enorm veel goed, en haast niets slecht. Een perfecte game? Niet helemaal. Soms beweegt Yu autonoom, vaak wanneer we aan een computer staan, soms merkt een Typhon ons op hoewel we helemaal uit het zicht staan en lijkt het mikken met Goo niet helemaal op punt te staan. Dat zijn kleine ergernissen, bugs, die wellicht uitgevlakt kunnen worden in een patch, maar die we toch moeten meegeven. Prey is fantastich, maar niet perfect.

We hebben elf jaar moeten wachten op een nieuwe Prey-game en boy, het is fantastisch. We kunnen Prey werkelijk aan iedereen aanraden. Het is een uitdagend, mooi, uitgebreid spel met een prima verhaal en tal van gameplay-elementen die je uren en uren zullen gekluisterd houden aan de televisie of het computerscherm.

© Game4Me.be

9

Good Things

  • Goed verhaal
  • Tal van goede gameplay elementen
  • Heerlijk level design
  • Aangename speelduur

Bad Things

  • Kleine bugs