Review | Styx: Shards of Darkness

styx

Ontwikkelaar: Cyanide

Uitgever: Focus Home Interactive

Platformen: PS4, Xbox One, PC

Genre: Stealth

Releasedatum: 14 maart 2017

Adviesprijs: €49,99

Styx: Shards of Darkness stond eerlijk gezegd al een behoorlijk lange tijd om mijn wanted-list, door Cyanide in 2015 aangekondigd als grote broer voor zijn voorganger, want het budget zou aanzienlijk groter zijn én lopen op een nieuwe engine. Op de E3 in 2016 nog maar eens geteased, om vervolgens uitgesteld te worden en pas in het voorjaar van 2017 uit de schaduw te treden. Het uitstellen van een release is een dubbeltje op zijn kant: de verwachtingen kunnen de hoogte in schieten of de twijfel kan toeslaan, aan ons om dit tijdens de review te analyseren.

We moeten alvast toegeven dat Styx: Shards of Darkness visueel zeker gezien mag worden en op dat gebied zijn voorganger Master of Shadows absoluut het nakijken geeft. Onze humeurige goblin sluipt zich een wilde weg door idyllische omgevingen en prachtig weergegeven steden. Steden die je uitnodigen om alternatieve routes te zoeken om je tegenstanders om de tuin te leiden en ongemerkt je doel te bereiken. Verwacht niet de pracht en praal van een Dishonored 2, maar Shards of Darkness biedt qua variatie en belichting zeker voldoende inhoud om de kritische stealth-liefhebber te behagen.

De variatie in de levels nodigt je ook uit om alle kamers van een complex te bezoeken om collectibles en grondstoffen te verzamelen, ook al tart dit elke logica van een koelbloedige dief. Je zou zeggen dat je als dief de gezonde redenering zou hebben om zo snel mogelijk ongemerkt je doel te bereiken om dan te zien dat je als een schaduw in de nacht kunt verdwijnen. Een redenering die je na een paar levels vanzelf zal gaan hanteren want je zal snel genoeg zelf ondervinden dat de grondstoffen en collectibles eigenlijk het risico niet waard zijn, een gemiste kans om de game meer inhoud te geven.

Styx2

I’m with stupid

Een minpunt in Master of Shadows was de pijnlijke afwezigheid van enige artificiële intelligentie, hersenloze wachters die vaste routes afleggen en patronen op de mat toveren waar zelfs mijn grootmoeder haar weg nog mee weet … je zou mogen verwachten dat Cyanide voor de opvolger dit pijnpunt bovenaan het ‘to do’-lijstje zou zetten. En dat hebben ze ook gedaan, alleen niet volgens onze verwachtingen. De fases van alertheid waarin de wachters reageren zijn zeer voorspelbaar en bijgevolg ook eenvoudig naar je hand te zetten, wat echter niet wil zeggen dat deze stealth-game een ‘walk in the park’ is. De wachters zullen in 3 fases op verdacht gedrag reageren (geel, oranje en rood) maar bijvoorbeeld het opmerken van een koelbloedig vermoorde collega zorgt er niet voor dat fase rood meteen getriggerd wordt. Je hebt de mogelijkheid om lijken te verbergen maar het nut ervan is in de verste verte niet te bekennen. Ik snap dat het dragen van een strak helmpje de bloedtoevoer naar je grijze massa kan belemmeren, maar we verwachten toch wat meer van onze zwaarddragende tegenstanders.

De gebrek aan intelligentie toont zich jammer genoeg ook niet alleen bij de wachters, ook Styx stond ondanks dat hij gezien wordt als de slimste der Goblins niet op de eerste plaats toen de IQ-zaadjes uitgedeeld werden. Deze ervaring wordt in de eerste plaats veroorzaakt door de klungelige controls wanneer Styx zich verticaal door een level navigeert. Dekking zoeken onder een tafel, in een kast of kist is kinderspel maar wanneer je het hogerop zoekt is de kans groot dat je op een stuntelige manier met je klikken en klakken een dodelijke duik in de diepte neemt. Het moment voor Styx om in de ‘game over’-cutscene grappig uit de hoek te komen: een welgemeende ‘fuck you’ middelvinger wanneer hij Terminator-gewijs de kreet “ I’ll be back ” uitslaakt of een fase waarin hij je vraagt om dichter bij het scherm te komen waarna hij opmerkt dat je te lelijk bent om vandaag een chick te scoren. De eerste keren alvast een glimlach op je gezicht toverend, toch daarna wordt het wat eentonig en zal je snel de neiging hebben om de beledigende cutscenes over te slaan.

Styx1

Vergis je niet, Styx: Shards of Darkness is een stealth game in hart en nieren en heeft zeker zijn plaats binnen het genre. De sluipers onder ons zullen hun ei dan ook kwijt kunnen in deze game, maar de neutrale gamer zal zich toch even in het haar krabben wanneer blijkt dat het verhaal inhoudelijk niet kan boeien. Het verhaal is onsamenhangend en de intriges die opgebouwd worden, kunnen uiteindelijk maar zeer matig bekoren. Conversaties met weinig diepgang nodigen dan ook uit om rap iets fris uit de koelkast te gaan halen of een nieuwe zak chips open te trekken terwijl de personages wat staan te keuvelen.

Cyanide heeft ruim de tijd genomen om het grotere budget van Styx: Shards of Darkness te spenderen, maar slaagt er niet in om de twijfels en bedenkingen die bij zijn voorganger rezen weg te blazen. Al bij al is Shards of Darkness een game geworden die zijn publiek verdiend, maar er niet in zal slagen om de twijfelaars naar zijn hand te zetten.

© Game4Me.be

6
Pure Stealth met weinig verhaal

Good Things

  • Stealth in zijn zuiverste vorm
  • Uitdagende leveldesign

Bad Things

  • Hersenloze AI
  • Overbodige coöp